إِنَّ

ٱلۡمُنَٰفِقِينَ

يُخَٰدِعُونَ

ٱللَّهَ

وَهُوَ

خَٰدِعُهُمۡ

وَإِذَا

قَامُوٓاْ

إِلَى

ٱلصَّلَوٰةِ

قَامُواْ

كُسَالَىٰ

يُرَآءُونَ

ٱلنَّاسَ

وَلَا

يَذۡكُرُونَ

ٱللَّهَ

إِلَّا

قَلِيلٗا

١٤٢

  Мунофиқон Аллоҳро ба гумони худашон фиреб додан мехоҳанд ва ҳол он ки Аллоҳ онҳоро мувофиқи фиребу макрашон ҷазо медиҳад. Ва чун ба намоз бархезанд, ба ночорӣ бархезанд (танбалӣ ва сустии онон бад-он хотир аст, ки дилҳояшон ба намоз алоқа надорад) ва барои худнамоӣ (риё) намоз бихонанд ва дар намоз, ҷуз андаке Аллоҳро ёд накунанд. ¹