لَّذِیْنَ

یَتَرَبَّصُوْنَ

بِكُمْ ۚ

فَاِنْ

كَانَ

لَكُمْ

فَتْحٌ

مِّنَ

اللّٰهِ

قَالُوْۤا

اَلَمْ

نَكُنْ

مَّعَكُمْ ۖؗ

وَاِنْ

كَانَ

لِلْكٰفِرِیْنَ

نَصِیْبٌ ۙ

قَالُوْۤا

اَلَمْ

نَسْتَحْوِذْ

عَلَیْكُمْ

وَنَمْنَعْكُمْ

مِّنَ

الْمُؤْمِنِیْنَ ؕ

فَاللّٰهُ

یَحْكُمُ

بَیْنَكُمْ

یَوْمَ

الْقِیٰمَةِ ؕ

وَلَنْ

یَّجْعَلَ

اللّٰهُ

لِلْكٰفِرِیْنَ

عَلَی

الْمُؤْمِنِیْنَ

سَبِیْلًا

۟۠

[Ҳамон] Касоне, ки [аз сари бадхоҳӣ ҳамвора] шуморо зери назар доранд, агар пирӯзӣ ва кушоише аз ҷониби Аллоҳ таоло насибатон гардад, мегӯянд: "Магар мо бо шумо набудем"? Ва агар баҳрае насиби кофирон гардад, [ба онон] мегӯянд: "Магар мо пуштибонатон набудем ва шуморо аз [газанди] муъминон боз надоштем"? Пас, Аллоҳ таоло рӯзи қиёмат миёни шумо доварӣ мекунад ва Аллоҳ таоло ҳаргиз барои кофирон роҳе [барои тасаллут] бар муъминон қарор надодааст