وَقَدۡ

نَزَّلَ

عَلَيۡكُمۡ

فِي

ٱلۡكِتَٰبِ

أَنۡ

إِذَا

سَمِعۡتُمۡ

ءَايَٰتِ

ٱللَّهِ

يُكۡفَرُ

بِهَا

وَيُسۡتَهۡزَأُ

بِهَا

فَلَا

تَقۡعُدُواْ

مَعَهُمۡ

حَتَّىٰ

يَخُوضُواْ

فِي

حَدِيثٍ

غَيۡرِهِۦٓ

إِنَّكُمۡ

إِذٗا

مِّثۡلُهُمۡۗ

إِنَّ

ٱللَّهَ

جَامِعُ

ٱلۡمُنَٰفِقِينَ

وَٱلۡكَٰفِرِينَ

فِي

جَهَنَّمَ

جَمِيعًا

١٤٠

Албатта Аллоҳ дар китоби Қуръон, бар шумо нозил карда, ки чун бишнавед, ки оятҳои Аллоҳ инкор карда мешаванд, ё оёти вай ба тамасхур гирифта мешавад, пас нанишинед бо онон (яъне, бо мункирону тамасхуркунандагон), то он ки ба сухани дигаре бипардозанд, ҳамоно шумо агар бинишинед ва гӯш диҳед, пас монанди он кофирон бошед. (Зеро розӣ шудан дар гуноҳ ва онро тағйир надодан мисли гуноҳ кардан аст). Ҳамоно Аллоҳ якҷо созад мунофиқону кофиронро дар дӯзах. ¹