۞ يَٰٓأَيُّهَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

كُونُواْ

قَوَّٰمِينَ

بِٱلۡقِسۡطِ

شُهَدَآءَ

لِلَّهِ

وَلَوۡ

عَلَىٰٓ

أَنفُسِكُمۡ

أَوِ

ٱلۡوَٰلِدَيۡنِ

وَٱلۡأَقۡرَبِينَۚ

إِن

يَكُنۡ

غَنِيًّا

أَوۡ

فَقِيرٗا

فَٱللَّهُ

أَوۡلَىٰ

بِهِمَاۖ

فَلَا

تَتَّبِعُواْ

ٱلۡهَوَىٰٓ

أَن

تَعۡدِلُواْۚ

وَإِن

تَلۡوُۥٓاْ

أَوۡ

تُعۡرِضُواْ

فَإِنَّ

ٱللَّهَ

كَانَ

بِمَا

تَعۡمَلُونَ

خَبِيرٗا

١٣٥

Эй касоне, ки имон овардаед, барподорандаи адолат бошед [ва] барои Аллоҳ таоло шаҳодат диҳед, агарчи ба зиёни худатон ё падару модар ва наздикон [-и шумо] бошад. Агар [яке аз ду тарафи даъво] тавонгар ё ниёзманд бошад, [боз ҳам] Аллоҳ таоло [аз шумо] ба он ду нафар сазовортар аст, пас, аз ҳавои нафс пайравӣ накунед, ки [аз ҳақ] мунҳариф мешавед. Ва агар забонро бигардонед, [ва ҳақро таҳриф кунед] ё [аз изҳори он] худдорӣ намоед, мусалламан, Аллоҳ таоло ба он чи анҷом медиҳед, огоҳ аст