یٰۤاَیُّهَا

الَّذِیْنَ

اٰمَنُوْا

كُوْنُوْا

قَوّٰمِیْنَ

بِالْقِسْطِ

شُهَدَآءَ

لِلّٰهِ

وَلَوْ

عَلٰۤی

اَنْفُسِكُمْ

اَوِ

الْوَالِدَیْنِ

وَالْاَقْرَبِیْنَ ۚ

اِنْ

یَّكُنْ

غَنِیًّا

اَوْ

فَقِیْرًا

فَاللّٰهُ

اَوْلٰی

بِهِمَا ۫

فَلَا

تَتَّبِعُوا

الْهَوٰۤی

اَنْ

تَعْدِلُوْا ۚ

وَاِنْ

تَلْوٗۤا

اَوْ

تُعْرِضُوْا

فَاِنَّ

اللّٰهَ

كَانَ

بِمَا

تَعْمَلُوْنَ

خَبِیْرًا

۟

Ẹ̀yin tí ẹ gbàgbọ́ ní òdodo, ẹ jẹ́ olùdúró ṣinṣin lórí déédé nítorí ti Allāhu nígbà tí ẹ bá ń jẹ́rìí, kódà kí (ẹ̀rí jíjẹ́ náà) tako ẹ̀yin fúnra yín tàbí àwọn òbí méjèèjì àti àwọn ẹbí; yálà ó jẹ́ ọlọ́rọ̀ tàbí aláìní, Allāhu súnmọ́ (yín) ju àwọn méjèèjì. Nítorí náà, ẹ má ṣe tẹ̀lé ìfẹ́-inú láti má ṣe déédé. Tí ẹ bá yí ojú-ọ̀rọ̀ sódì tàbí tí ẹ bá gbúnrí kúrò (níbi déédé), dájúdájú Allāhu ń jẹ́ Alámọ̀tán nípa ohun tí ẹ̀ ń ṣe níṣẹ́.[1] ¹