۞ وَلَكُمۡ

نِصۡفُ

مَا

تَرَكَ

أَزۡوَٰجُكُمۡ

إِن

لَّمۡ

يَكُن

لَّهُنَّ

وَلَدٞۚ

فَإِن

كَانَ

لَهُنَّ

وَلَدٞ

فَلَكُمُ

ٱلرُّبُعُ

مِمَّا

تَرَكۡنَۚ

مِنۢ

بَعۡدِ

وَصِيَّةٖ

يُوصِينَ

بِهَآ

أَوۡ

دَيۡنٖۚ

وَلَهُنَّ

ٱلرُّبُعُ

مِمَّا

تَرَكۡتُمۡ

إِن

لَّمۡ

يَكُن

لَّكُمۡ

وَلَدٞۚ

فَإِن

كَانَ

لَكُمۡ

وَلَدٞ

فَلَهُنَّ

ٱلثُّمُنُ

مِمَّا

تَرَكۡتُمۚ

مِّنۢ

بَعۡدِ

وَصِيَّةٖ

تُوصُونَ

بِهَآ

أَوۡ

دَيۡنٖۗ

وَإِن

كَانَ

رَجُلٞ

يُورَثُ

كَلَٰلَةً

أَوِ

ٱمۡرَأَةٞ

وَلَهُۥٓ

أَخٌ

أَوۡ

أُخۡتٞ

فَلِكُلِّ

وَٰحِدٖ

مِّنۡهُمَا

ٱلسُّدُسُۚ

فَإِن

كَانُوٓاْ

أَكۡثَرَ

مِن

ذَٰلِكَ

فَهُمۡ

شُرَكَآءُ

فِي

ٱلثُّلُثِۚ

مِنۢ

بَعۡدِ

وَصِيَّةٖ

يُوصَىٰ

بِهَآ

أَوۡ

دَيۡنٍ

غَيۡرَ

مُضَآرّٖۚ

وَصِيَّةٗ

مِّنَ

ٱللَّهِۗ

وَٱللَّهُ

عَلِيمٌ

حَلِيمٞ

١٢

Агар занонатон фарзанде надоштанд, пас аз анҷом додани васияте, ки кардаанд ва пас аз пардохти қарзи онҳо нисфи меросашон аз они шумост. Ва агар фарзанде доштанд, як чаҳоруми он. Ва агар шуморо фарзанде набуд, пас аз анҷом додани васияте, ки кардаед ва пас аз пардохти қарзҳоятон як чаҳоруми меросатон аз они занонатон аст. Ва агар дорои фарзанде будед, як ҳаштуми он. Ва агар марде ё зане бимирад ва меросбари вай на падар бошад ва на фарзанди ӯ, агар ӯро бародар ё хоҳаре бошад, ҳар як аз он ду як шашум барад. Ва агар беш аз яке буданд, ҳама дар як саввуми мол — пас аз анҷом додани васияте, ки кардааст, бе он ки барои ворисатон зиёнманд бошад ва низ пас аз адои қарзашон — шарик ҳастанд. Ин пандест аз Худо ба шумо ва Худо донову бурдбор аст!