وَإِذَا

كُنتَ

فِيهِمۡ

فَأَقَمۡتَ

لَهُمُ

ٱلصَّلَوٰةَ

فَلۡتَقُمۡ

طَآئِفَةٞ

مِّنۡهُم

مَّعَكَ

وَلۡيَأۡخُذُوٓاْ

أَسۡلِحَتَهُمۡۖ

فَإِذَا

سَجَدُواْ

فَلۡيَكُونُواْ

مِن

وَرَآئِكُمۡ

وَلۡتَأۡتِ

طَآئِفَةٌ

أُخۡرَىٰ

لَمۡ

يُصَلُّواْ

فَلۡيُصَلُّواْ

مَعَكَ

وَلۡيَأۡخُذُواْ

حِذۡرَهُمۡ

وَأَسۡلِحَتَهُمۡۗ

وَدَّ

ٱلَّذِينَ

كَفَرُواْ

لَوۡ

تَغۡفُلُونَ

عَنۡ

أَسۡلِحَتِكُمۡ

وَأَمۡتِعَتِكُمۡ

فَيَمِيلُونَ

عَلَيۡكُم

مَّيۡلَةٗ

وَٰحِدَةٗۚ

وَلَا

جُنَاحَ

عَلَيۡكُمۡ

إِن

كَانَ

بِكُمۡ

أَذٗى

مِّن

مَّطَرٍ

أَوۡ

كُنتُم

مَّرۡضَىٰٓ

أَن

تَضَعُوٓاْ

أَسۡلِحَتَكُمۡۖ

وَخُذُواْ

حِذۡرَكُمۡۗ

إِنَّ

ٱللَّهَ

أَعَدَّ

لِلۡكَٰفِرِينَ

عَذَابٗا

مُّهِينٗا

١٠٢

(Эй Муҳаммад алайҳис-салоту вас-салом), қачон сиз (жанг майдонида) мўминлар орасида бўлиб, уларга имом бўлган ҳолда намоз ўқимоқчи бўлсангиз, улардан бир тоифаси қуролланган ҳолларида сиз билан намозга турсинлар. Бас, қачон сажда қилишгач (яъни, намознинг бир ракаатини ўқиб бўлишгач), орқаларингга бориб, (сизларни қўриқлаб) турсинлар ва ҳали намоз ўқимаган бошқа тоифа келиб сиз билан бирга намоз ўқисинлар. Улар ҳам эҳтиёт чораларини кўриб, қуролланиб олсинлар. Кофирлар сизлар қурол-яроғ ва асбоб-анжомларингиздан ғафлатда бўлган пайтингизда устингизга бирданига ҳамла қилишни истайдилар. Агар ёғингарчиликдан азият чексангизлар ёки бемор бўлсангизлар, қуролларингизни ечиб қўйишингиз гуноҳ эмас. Аммо эҳтиёт чорангизни кўриб қўйинглар. Албатта, Аллоҳ кофирлар учун хор қилгувчи азобни тайёрлаб қўйгандир.