79. Surah An-Nazi'at, Thai Translation

[2] ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮฺ) ผู้ชัก (วิญญาณของผู้ศรัทธา) อย่างแผ่วเบา

[3] ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮฺ) ที่แหวกว่ายในท้องนภากาศ

[4] แล้วพวกเขา (มลาอิกะฮฺ) ผู้รีบรุดหน้าไปอย่างว่องไว

[5] แล้วพวกเขา (มลาอิกะฮฺ) ผู้บริหารกิจการ

[6] วันซึ่งการเป่าสังข์ครั้งแรกทำให้สั่นสะเทือน

[7] การเป่าสังข์ครั้งสองจะติดตามมา

[8] ในวันนั้นดวงจิตทั้งหลายจะตระหนก

[9] สายตาของพวกเขาจะละห้อย

[10] พวกเขาจะกล่าวว่า พวกเราจะถูกให้กลับไปอยู่ในสภาพเดิมอีกกระนั้นหรือ

[11] เมื่อเราได้กลายเป็นกระดูกที่ผุแล้วกระนั้นหรือ

[12] พวกเขากล่าวว่า ถ้าเป็นเช่นนั้นก็เป็นการกลับไปที่ขาดทุน

[13] ความจริงมันเป็นเพียงเสียงก้อนครั้งเดียวเท่านั้น

[14] แล้วเมื่อนั้นพวกเขาก็จะออกมายังที่ราบโล่ง

[15] เรื่องราวของมูซาได้มาถึงเจ้าแล้วมิใช่หรือ

[16] ขณะที่พระเจ้าของเขาทรงเรียกเขาที่หว่างหุบเขาฏุวาอันบริสุทธิ์

[17] เจ้าจงไปหาฟิรเอานฺ เพราะเขาละเมิดฝ่าฝืน

[18] แล้วจงกล่าวว่า ท่านประสงค์จะซักฟอกไหม

[19] และจะให้ฉันนำท่านไปสู่พระเจ้าของท่านไหม เพื่อท่านจะได้ยำเกรง

[20] แล้วมูซาก็แสดงให้เขาเห็นสัญญาณอันยิ่งใหญ่

[21] แต่เขาได้ปฏิเสธและดื้อรั้น

[22] แล้วเขาก็ผินหลังกลับหนีออกไปอย่างเร็ว

[23] แล้วเขาก็ได้เรียกชุมนุม แล้วประกาศออกไป

[24] แล้วกล่าวว่า ฉันคือพระเจ้าสูงสุดของพวกท่าน

[25] ดังนั้นอัลลอฮ์จึงคร่าเขาเป็นการลงโทษที่เป็นแบบอย่างทั้งในปรโลกและในโลกนี้

[26] แท้จริงในการนี้ย่อมเป็นข้อเตือนใจสำหรับผู้ยำเกรงของอัลลอฮ์

[27] พวกเจ้าลำบากยิ่งในการสร้างกระนั้นหรือ หรือว่าชั้นฟ้าที่พระองค์ทรงสร้างมัน

[28] พระองค์ทรงยกให้มันสูงขึ้นแล้วทรง ทำให้มันสมบูรณ์

[29] และทรงทำให้กลางคืนของมันมืดทึบ และทรงทำให้ความสว่างของมันออกมา

[30] และหลังจากนั้นทรงทำให้แผ่นดินเป็นพื้นราบเรียบ

[31] ทรงให้ออกมาจากแผ่นดินเป็นน้ำของมัน และทุ่งหญ้าของมัน

[32] ส่วนเทือกเขานั้นทรงทำให้มันมั่นคง

[33] ทั้งหมดนี้เป็นปัจจัยยังชีพสำหรับพวกเจ้า และสำหรับปศุสัตว์ของพวกเจ้า

[34] ดังนั้นเมื่อความหายนะอันใหญ่หลวงได้เกิดขึ้น

[35] เป็นวันที่มนุษย์จะนึกถึงสิ่งที่เขาได้ขวนขวายไว้

[36] และนรกหรือเปลวไฟจะถูกเผยให้แก่ผู้ที่มองมัน

[37] ส่วนผู้ที่ละเมิดฝ่าฝืนนั้น

[38] และเขาได้เลือกเอาการมีชีวิตอยู่ในโลกนี้

[39] ดังนั้นนรกหรือเปลวไฟคือที่พำนักของเขา

[40] และส่วนผู้ที่หวาดหวั่นต่อการยืนเบื้องหน้าพระเจ้าของเขา และได้หน่วงเหนี่ยวจิตใจจากกิเลสต่ำ

[41] ดังนั้นสวนสวรรค์ก็จะเป็นที่พำนักของเขา

[42] พวกเขาจะถามเจ้าถึงยามอวสาน (วันกิยามะฮฺ) ว่า เมื่อใดเล่ามันจะเกิดขึ้น

[43] ด้วยเหตุอันใดเจ้าจึงชอบกล่าวถึงมันนัก

[44] ยังพระเจ้าของเจ้าเท่านั้นคือวาระสุดท้ายของมัน

[45] ความจริงเจ้าเป็นแต่เพียงผู้ตักเตือนแก่คนที่หวาดหวั่นมัน (วันกิยามะฮฺ) เท่านั้น

[46] วันที่พวกเขาจะเห็นมัน (วันกิยามะฮฺ) ประหนึ่งว่าพวกเขามิได้พำนักอยู่โลกนี้เว้นแต่เพียงชั่วครู่หนึ่งของยามเย็นและยามเช้าของมันเท่านั้น