وَاِذَا

وَقَعَ

الْقَوْلُ

عَلَیْهِمْ

اَخْرَجْنَا

لَهُمْ

دَآبَّةً

مِّنَ

الْاَرْضِ

تُكَلِّمُهُمْ ۙ

اَنَّ

النَّاسَ

كَانُوْا

بِاٰیٰتِنَا

لَا

یُوْقِنُوْنَ

۟۠

Ва он гоҳ ки [дар остонаи қиёмат] фармони [азоб] бар онон воҷиб гардад, ҷунбандаеро барояшон аз замин бурун меоварем, ки бо онон [дар ин маврид] сухан бигӯяд, ки мардум ба оёти Мо яқин надоштанд