قَالَ

ٱلَّذِي

عِندَهُۥ

عِلۡمٞ

مِّنَ

ٱلۡكِتَٰبِ

أَنَا۠

ءَاتِيكَ

بِهِۦ

قَبۡلَ

أَن

يَرۡتَدَّ

إِلَيۡكَ

طَرۡفُكَۚ

فَلَمَّا

رَءَاهُ

مُسۡتَقِرًّا

عِندَهُۥ

قَالَ

هَٰذَا

مِن

فَضۡلِ

رَبِّي

لِيَبۡلُوَنِيٓ

ءَأَشۡكُرُ

أَمۡ

أَكۡفُرُۖ

وَمَن

شَكَرَ

فَإِنَّمَا

يَشۡكُرُ

لِنَفۡسِهِۦۖ

وَمَن

كَفَرَ

فَإِنَّ

رَبِّي

غَنِيّٞ

كَرِيمٞ

٤٠

Китобдан огоҳлиги бор бўлган бир зот эса: «Мен уни кўзинг ўзингга қайтгунича (яъни, кўз очиб юмгунча) сенга келтирурман», деди. «Бу Парвардигоримнинг мен шукр қиламанми ёки куфрони неъмат қиламанми, имтиҳон этиш учун берган фазлу-марҳаматидандир. Ким шукр қилса, бас, албатта у фақат ўз (фойдаси) учун шукр қилур. Ким куфрони неъмат қилса, бас, албатта Парвардигорим (унинг шукр қилишидан) беҳожат ва фазлу-карам Эгасидир».