وَلَا

تَكُونُواْ

كَٱلَّتِي

نَقَضَتۡ

غَزۡلَهَا

مِنۢ

بَعۡدِ

قُوَّةٍ

أَنكَٰثٗا

تَتَّخِذُونَ

أَيۡمَٰنَكُمۡ

دَخَلَۢا

بَيۡنَكُمۡ

أَن

تَكُونَ

أُمَّةٌ

هِيَ

أَرۡبَىٰ

مِنۡ

أُمَّةٍۚ

إِنَّمَا

يَبۡلُوكُمُ

ٱللَّهُ

بِهِۦۚ

وَلَيُبَيِّنَنَّ

لَكُمۡ

يَوۡمَ

ٱلۡقِيَٰمَةِ

مَا

كُنتُمۡ

فِيهِ

تَخۡتَلِفُونَ

٩٢

Ва монанди он зан [-и нодоне] набошед, ки риштаи [пашмии тобидаи] хешро аз ҳам бозкушод [ва гусаст; пас, мабодо] савгандҳои худро василаи фиреби якдигар қарор диҳед [он ҳам танҳо] бад-ин сабаб, ки гурӯҳе [сарват ва] ҷамъияташон афзунтар аз дигаре аст. Ҷуз ин нест, ки Аллоҳ таоло шуморо бо ин [кор] меозмояд ва яқинан рӯзи қиёмат он чиро, ки дар он ихтилоф мекардед, бароятон равшан месозад