وَاَوْفُوْا

بِعَهْدِ

اللّٰهِ

اِذَا

عٰهَدْتُّمْ

وَلَا

تَنْقُضُوا

الْاَیْمَانَ

بَعْدَ

تَوْكِیْدِهَا

وَقَدْ

جَعَلْتُمُ

اللّٰهَ

عَلَیْكُمْ

كَفِیْلًا ؕ

اِنَّ

اللّٰهَ

یَعْلَمُ

مَا

تَفْعَلُوْنَ

۟

Ва чун бо Аллоҳ таоло [ё мардум] паймон бастед, ба он вафо кунед; ва савгандҳои худро пас аз муҳкам сохтанашон нашканед, дар ҳоле ки Аллоҳро бар [вафодории] хеш гувоҳ қарор додаед. Бе тардид, Аллоҳ таоло медонад, ки чи мекунед