وَيَوۡمَ

نَبۡعَثُ

فِي

كُلِّ

أُمَّةٖ

شَهِيدًا

عَلَيۡهِم

مِّنۡ

أَنفُسِهِمۡۖ

وَجِئۡنَا

بِكَ

شَهِيدًا

عَلَىٰ

هَٰٓؤُلَآءِۚ

وَنَزَّلۡنَا

عَلَيۡكَ

ٱلۡكِتَٰبَ

تِبۡيَٰنٗا

لِّكُلِّ

شَيۡءٖ

وَهُدٗى

وَرَحۡمَةٗ

وَبُشۡرَىٰ

لِلۡمُسۡلِمِينَ

٨٩

    Ва рӯзе бошад, ки аз ҳар уммате гувоҳе аз худашон бар худашон бифиристем ва туро бар онон (қавмат ва умматонат) гувоҳ мегирем. Ва мо Қуръонро, ки баёнкунандаи ҳар чизест аз ҳалолу ҳаром, савобу азоб, ҳидояту раҳмат ва муждаест барои мусалмонон, бар ту нозил кардаем.¹