۞ ضَرَبَ

ٱللَّهُ

مَثَلًا

عَبۡدٗا

مَّمۡلُوكٗا

لَّا

يَقۡدِرُ

عَلَىٰ

شَيۡءٖ

وَمَن

رَّزَقۡنَٰهُ

مِنَّا

رِزۡقًا

حَسَنٗا

فَهُوَ

يُنفِقُ

مِنۡهُ

سِرّٗا

وَجَهۡرًاۖ

هَلۡ

يَسۡتَوُۥنَۚ

ٱلۡحَمۡدُ

لِلَّهِۚ

بَلۡ

أَكۡثَرُهُمۡ

لَا

يَعۡلَمُونَ

٧٥

Аллоҳ таоло мисоле задааст: бардаи мамлуке, ки қодир ба ҳеҷ коре нест ва [дар муқобил,] касе, ки аз ҷониби хеш ба ӯ рӯзии накуе бахшидаем ва ӯ аз ҳамон [неъматҳои илоҳӣ] пинҳону ошкор инфоқ мекунад. Оё ин ду баробаранд? [Пас, шумо мушрикон чи гуна молики мутлақро бо бутҳои нотавон яксон медонед?] Ситоиш махсуси Аллоҳ таоло аст; аммо бештарашон [ҳаққи ягонагиашро] намедонанд