وَيَجۡعَلُونَ

لِلَّهِ

مَا

يَكۡرَهُونَۚ

وَتَصِفُ

أَلۡسِنَتُهُمُ

ٱلۡكَذِبَ

أَنَّ

لَهُمُ

ٱلۡحُسۡنَىٰۚ

لَا

جَرَمَ

أَنَّ

لَهُمُ

ٱلنَّارَ

وَأَنَّهُم

مُّفۡرَطُونَ

٦٢

   Ва он чиро намеписанданд барои худашон аз духтарон, ба Аллоҳ нисбат мекунанд ва забонҳояшонро бо дурӯғ пардохта мегӯянд, ки хубиҳо (яъне ҷаннат) аз они онҳост. На, бешак, насиби онҳо дар охират оташ аст ва онҳоро ба шитоб ба сӯи он баранд! ¹