وَلَوۡ

يُؤَاخِذُ

ٱللَّهُ

ٱلنَّاسَ

بِظُلۡمِهِم

مَّا

تَرَكَ

عَلَيۡهَا

مِن

دَآبَّةٖ

وَلَٰكِن

يُؤَخِّرُهُمۡ

إِلَىٰٓ

أَجَلٖ

مُّسَمّٗىۖ

فَإِذَا

جَآءَ

أَجَلُهُمۡ

لَا

يَسۡتَـٔۡخِرُونَ

سَاعَةٗ

وَلَا

يَسۡتَقۡدِمُونَ

٦١

   Ва агар Аллоҳ бихоҳад, ки мардумро ба гуноҳашон ҳалок кунад, бар рӯи замин ҳеҷ ҷунбандае боқӣ нагузорад, вале Аллоҳ бо меҳрубониаш ононро то муддате муайян ба таъхир меафканад. Ва чун аҷалашон фаро расад, на соате бозмонанд ва на соате пеш раванд.¹