خَلَقَ

ٱلۡإِنسَٰنَ

مِن

نُّطۡفَةٖ

فَإِذَا

هُوَ

خَصِيمٞ

مُّبِينٞ

٤

Одамиро аз нутфа биёфарид, чун ӯ тавоноӣ ёфт, ба он мағрур мешавад. Пас, он гоҳ ӯ ошкоро хусумат мекунад бо Офаридгори худ, ба монанде, ки мегӯяд: "кӣ устухонҳои пӯсидаро зинда мегардонад?"¹.