وَاَقْسَمُوْا

بِاللّٰهِ

جَهْدَ

اَیْمَانِهِمْ ۙ

لَا

یَبْعَثُ

اللّٰهُ

مَنْ

یَّمُوْتُ ؕ

بَلٰی

وَعْدًا

عَلَیْهِ

حَقًّا

وَّلٰكِنَّ

اَكْثَرَ

النَّاسِ

لَا

یَعْلَمُوْنَ

۟ۙ

   Ва ба таври ҷиддӣ ба Аллоҳ қасам хӯрданд, ки Аллоҳ мурдаро рӯзи қиёмат аз нав зинда намекунад, аммо Аллоҳ ин қасамҳои онҳоро дурӯғ бароварда мегӯяд: Оре, ин ваъдаест (яъне дубора зинда кардани Аллоҳ мурдагонро), ки бешубҳа, анҷом додани он бар ӯҳдаи Ӯст, вале бештари мардум аз сабаби ҷаҳлашон намедонанд ва мухолифати паёмбарон карда дучори куфр мешаванд.¹