وَلَقَدۡ

بَعَثۡنَا

فِي

كُلِّ

أُمَّةٖ

رَّسُولًا

أَنِ

ٱعۡبُدُواْ

ٱللَّهَ

وَٱجۡتَنِبُواْ

ٱلطَّٰغُوتَۖ

فَمِنۡهُم

مَّنۡ

هَدَى

ٱللَّهُ

وَمِنۡهُم

مَّنۡ

حَقَّتۡ

عَلَيۡهِ

ٱلضَّلَٰلَةُۚ

فَسِيرُواْ

فِي

ٱلۡأَرۡضِ

فَٱنظُرُواْ

كَيۡفَ

كَانَ

عَٰقِبَةُ

ٱلۡمُكَذِّبِينَ

٣٦

   Ва ба таҳқиқ дар миёни ҳар миллате паёмбаре фиристодем, ки Аллоҳро бипарастед ва аз тоғут¹ дурӣ ҷӯед. Баъзеро, ки Аллоҳ ҳидоят кард, ки илман ва амалан пайрави паёмбарон буданд ва бар баъзе гумроҳӣ муқаррар гашт, ки онон пайрави роҳи гумроҳӣ буданд. Пас, дар замин бигардед ва бинед, ки оқибати кори касоне, ки паёмбаронро ба дурӯғ нисбат медоданд, чӣ гуна будааст.²