وَضَرَبَ

ٱللَّهُ

مَثَلٗا

قَرۡيَةٗ

كَانَتۡ

ءَامِنَةٗ

مُّطۡمَئِنَّةٗ

يَأۡتِيهَا

رِزۡقُهَا

رَغَدٗا

مِّن

كُلِّ

مَكَانٖ

فَكَفَرَتۡ

بِأَنۡعُمِ

ٱللَّهِ

فَأَذَٰقَهَا

ٱللَّهُ

لِبَاسَ

ٱلۡجُوعِ

وَٱلۡخَوۡفِ

بِمَا

كَانُواْ

يَصۡنَعُونَ

١١٢

Аллоҳ деҳаеро (яъне, Маккаро) мисол меорад, ки амну ором буд, ризқи мардумаш ба фаровонӣ аз ҳар ҷо мерасид, аммо ношукрии неъмати Аллоҳ карданд (яъне оёти Аллоҳро инкор карданд ва ба расулаш имон наоварданд) ва Аллоҳ ба ҷазои аъмолашон ба гуруснагӣ ва хавф аз лашкарҳои паёмбар саллаллоху алайҳи ва саллам мубталояшон сохт.¹