وَضَرَبَ

اللّٰهُ

مَثَلًا

قَرْیَةً

كَانَتْ

اٰمِنَةً

مُّطْمَىِٕنَّةً

یَّاْتِیْهَا

رِزْقُهَا

رَغَدًا

مِّنْ

كُلِّ

مَكَانٍ

فَكَفَرَتْ

بِاَنْعُمِ

اللّٰهِ

فَاَذَاقَهَا

اللّٰهُ

لِبَاسَ

الْجُوْعِ

وَالْخَوْفِ

بِمَا

كَانُوْا

یَصْنَعُوْنَ

۟

Аллоҳ бир шаҳарни (яъни, Маккани) мисол келтирур: у тинч, сокин (шаҳар) эди, ҳар томондан ризқу рўзи бекаму-кўст келиб турар эди. Бас, (қачонки) у (яъни, унинг аҳолиси) Аллоҳнинг неъматига ношукрлик қилгач, Аллоҳ у (шаҳар аҳолисига) бу «хунарлари» (куфру исёнлари) сабабли очарчилик ва нотинчлик балосини тотдириб қўйди.