مَن

كَفَرَ

بِٱللَّهِ

مِنۢ

بَعۡدِ

إِيمَٰنِهِۦٓ

إِلَّا

مَنۡ

أُكۡرِهَ

وَقَلۡبُهُۥ

مُطۡمَئِنُّۢ

بِٱلۡإِيمَٰنِ

وَلَٰكِن

مَّن

شَرَحَ

بِٱلۡكُفۡرِ

صَدۡرٗا

فَعَلَيۡهِمۡ

غَضَبٞ

مِّنَ

ٱللَّهِ

وَلَهُمۡ

عَذَابٌ

عَظِيمٞ

١٠٦

Ким Аллоҳга иймон келтирганидан кейин (яна қайтиб) кофир бўлса, (Аллоҳнинг ғазабига дучор бўлур). Лекин ким қалби иймон билан ором олгани ҳолда (куфр калимасини айтишга) мажбур қилинса, (унинг иймонига зиён етмас). Аммо кимнинг кўнгли куфр билан (яъни, диндан чиқиб, кофир бўлиш билан) ёзиладиган бўлса, бас, ундай кимсаларга Аллоҳ томонидан ғазаб ва улуғ азоб бордир. ¹