وَلَقَدْ

نَعْلَمُ

اَنَّهُمْ

یَقُوْلُوْنَ

اِنَّمَا

یُعَلِّمُهٗ

بَشَرٌ ؕ

لِسَانُ

الَّذِیْ

یُلْحِدُوْنَ

اِلَیْهِ

اَعْجَمِیٌّ

وَّهٰذَا

لِسَانٌ

عَرَبِیٌّ

مُّبِیْنٌ

۟

Ва ба ростӣ медонем, ки мушрикон мегӯянд: «Ин Қуръонро башаре ба ӯ меомӯзонад». Забони касе,¹ ки ба ӯ нисбат медиҳанд, ғайри арабист, ҳол он ки ин Қуръон бо забони арабии равшанест, ки ҳатто шумо арабҳо ҳам дар фасоҳати он ҳайрон ва аз сохтани як сурааш нотавон ва дармондаед.²