فِيهِ

ءَايَٰتُۢ

بَيِّنَٰتٞ

مَّقَامُ

إِبۡرَٰهِيمَۖ

وَمَن

دَخَلَهُۥ

كَانَ

ءَامِنٗاۗ

وَلِلَّهِ

عَلَى

ٱلنَّاسِ

حِجُّ

ٱلۡبَيۡتِ

مَنِ

ٱسۡتَطَاعَ

إِلَيۡهِ

سَبِيلٗاۚ

وَمَن

كَفَرَ

فَإِنَّ

ٱللَّهَ

غَنِيٌّ

عَنِ

ٱلۡعَٰلَمِينَ

٩٧

Унда мақоми Иброҳим (яъни, Каъбани қуришда Иброҳим алайҳиссалом оёқлари остида бўлган харсанг тош, у тошдан ҳанузгача Иброҳим пайғамбарнинг оёқ излари кетмаган) ва унга кирган одам ҳар қандай хавф-хатардан омон бўлиши (каби) очиқ оят-аломатлар бордир. Ва йўлга қодир бўлган кишилар зиммасида Аллоҳ учун мана шу уйни ҳаж-зиёрат қилиш бурчи бордир. Кимда-ким кофир бўлса (яъни, Каъбани зиёрат қилиш фарз эканини инкор қилса), бас, албатта Аллоҳ бутун оламлардан беҳожат бўлган Зотдир.