وَإِذۡ

أَخَذَ

ٱللَّهُ

مِيثَٰقَ

ٱلنَّبِيِّـۧنَ

لَمَآ

ءَاتَيۡتُكُم

مِّن

كِتَٰبٖ

وَحِكۡمَةٖ

ثُمَّ

جَآءَكُمۡ

رَسُولٞ

مُّصَدِّقٞ

لِّمَا

مَعَكُمۡ

لَتُؤۡمِنُنَّ

بِهِۦ

وَلَتَنصُرُنَّهُۥۚ

قَالَ

ءَأَقۡرَرۡتُمۡ

وَأَخَذۡتُمۡ

عَلَىٰ

ذَٰلِكُمۡ

إِصۡرِيۖ

قَالُوٓاْ

أَقۡرَرۡنَاۚ

قَالَ

فَٱشۡهَدُواْ

وَأَنَا۠

مَعَكُم

مِّنَ

ٱلشَّٰهِدِينَ

٨١

Бир кезде Аллах бардык пайгамбарлардан, “Мен силерге китеп жана пайгамбарлык бергенден кийин силерге, пайгамбарлыгыңарды тастыктаган бир пайгамбар (Мухаммад) келсе, сөзсүз ага ыйман келтирип, дароо жардам бересиңер» – деп убада алды жана: “Макул болдуңарбы, ушунуңар менен Менин убадамды (мойнуңарга) алдыңарбы?” деди. Алар (бир добуштан): “Макул болдук” – дешти. (Анда Аллах): “Күбө болгула, Мен дагы силер менен бирге күбө болуучуларданмын” – деди.[1] ¹