وَإِذۡ

أَخَذَ

ٱللَّهُ

مِيثَٰقَ

ٱلنَّبِيِّـۧنَ

لَمَآ

ءَاتَيۡتُكُم

مِّن

كِتَٰبٖ

وَحِكۡمَةٖ

ثُمَّ

جَآءَكُمۡ

رَسُولٞ

مُّصَدِّقٞ

لِّمَا

مَعَكُمۡ

لَتُؤۡمِنُنَّ

بِهِۦ

وَلَتَنصُرُنَّهُۥۚ

قَالَ

ءَأَقۡرَرۡتُمۡ

وَأَخَذۡتُمۡ

عَلَىٰ

ذَٰلِكُمۡ

إِصۡرِيۖ

قَالُوٓاْ

أَقۡرَرۡنَاۚ

قَالَ

فَٱشۡهَدُواْ

وَأَنَا۠

مَعَكُم

مِّنَ

ٱلشَّٰهِدِينَ

٨١

  (Ва ба ёд овар эй Расул,) ҳангоме, ки Аллоҳ аз паёмбарон паймон гирифт, ки шуморо китобу ҳикмат додаам; сипас паёмбаре пеши шумо омад, ки тасдиқкунандаи он чи, ки бо худ доред, бояд бо ӯ имон оваред ва ӯро ёрӣ кунед. Аллоҳ фармуд: "Оё иқрор доред ва паймони маро бар он пазируфтед?" Гуфтанд: "Иқрор кардем". Фармуд: "Пас гувоҳ бошед ва ман ҳам бо шумо аз гувоҳон ҳастам". ¹