مَا

كَانَ

لِبَشَرٍ

أَن

يُؤۡتِيَهُ

ٱللَّهُ

ٱلۡكِتَٰبَ

وَٱلۡحُكۡمَ

وَٱلنُّبُوَّةَ

ثُمَّ

يَقُولَ

لِلنَّاسِ

كُونُواْ

عِبَادٗا

لِّي

مِن

دُونِ

ٱللَّهِ

وَلَٰكِن

كُونُواْ

رَبَّٰنِيِّـۧنَ

بِمَا

كُنتُمۡ

تُعَلِّمُونَ

ٱلۡكِتَٰبَ

وَبِمَا

كُنتُمۡ

تَدۡرُسُونَ

٧٩

Бирор одам учун Аллоҳ унга Китоб, ҳикмат ва пайғамбарлик берганидан сўнг, одамларга: «Аллоҳга эмас, менга ибодат қилинглар», дейиши жоиз эмас, балки уларга: «Аллоҳнинг китобини одамларга таълим бериб ва ўзингиз ўқиб-ўрганиб, ёлғиз Парвардигорга ибодат қиладиган кишилар бўлинглар» (демоғи лозимдир). ¹