۞ وَمِنۡ

أَهۡلِ

ٱلۡكِتَٰبِ

مَنۡ

إِن

تَأۡمَنۡهُ

بِقِنطَارٖ

يُؤَدِّهِۦٓ

إِلَيۡكَ

وَمِنۡهُم

مَّنۡ

إِن

تَأۡمَنۡهُ

بِدِينَارٖ

لَّا

يُؤَدِّهِۦٓ

إِلَيۡكَ

إِلَّا

مَا

دُمۡتَ

عَلَيۡهِ

قَآئِمٗاۗ

ذَٰلِكَ

بِأَنَّهُمۡ

قَالُواْ

لَيۡسَ

عَلَيۡنَا

فِي

ٱلۡأُمِّيِّـۧنَ

سَبِيلٞ

وَيَقُولُونَ

عَلَى

ٱللَّهِ

ٱلۡكَذِبَ

وَهُمۡ

يَعۡلَمُونَ

٧٥

আৰু কিতাবীসকলৰ মাজত এনেকুৱা কিছুমান মানুহো আছে, যাৰ ওচৰত বিপুল সম্পদ আমানত ৰাখিলেও (ঘূৰাই বিচৰাৰ লগে লগে) সি ঘূৰাই দিব; আকৌ সিহঁতৰ মাজত এনেকুৱা মানুহো আছে, যাৰ ওচৰত মাত্ৰ এটা দীনাৰ আমানত ৰাখিলেও তাৰ ওপৰত সৰ্বোচ্চ তাগিদা নিদিয়ালৈকে সি সেইটো ঘূৰাই নিদিব। এইটো এইবাবে যে, সিহঁতে কয়, ‘এই অশিক্ষিতসকলৰ অধিকাৰ হৰণত আমাৰ কোনো পাপ নহয়; দৰাচলতে সিহঁতে জানি বুজি আল্লাহৰ নামত মিছা কথা কয়।