۞ وَمِنۡ

أَهۡلِ

ٱلۡكِتَٰبِ

مَنۡ

إِن

تَأۡمَنۡهُ

بِقِنطَارٖ

يُؤَدِّهِۦٓ

إِلَيۡكَ

وَمِنۡهُم

مَّنۡ

إِن

تَأۡمَنۡهُ

بِدِينَارٖ

لَّا

يُؤَدِّهِۦٓ

إِلَيۡكَ

إِلَّا

مَا

دُمۡتَ

عَلَيۡهِ

قَآئِمٗاۗ

ذَٰلِكَ

بِأَنَّهُمۡ

قَالُواْ

لَيۡسَ

عَلَيۡنَا

فِي

ٱلۡأُمِّيِّـۧنَ

سَبِيلٞ

وَيَقُولُونَ

عَلَى

ٱللَّهِ

ٱلۡكَذِبَ

وَهُمۡ

يَعۡلَمُونَ

٧٥

Аҳли китоб орасида шундай кишилар борки, унга беҳисоб молни омонат қўйсангиз, хиёнат қилмай сизга қайтаради. Уларнинг орасида яна шундайлари ҳам борки, унга бир динорни ишониб берсангиз, то устида туриб олмагунингизча сизга қайтиб бермайди. Бунинг боиси — уларнинг «омий-китобсиз кимсалар учун бизнинг устимизга ҳеч қандай йўл йўқ», дейишларидир. (Яъни, айрим яҳудийлар ўзларидан бошқаларни паст табақа ҳисоблаб: «Биз Аллоҳнинг суйган бандаларимиз, демак, бошқа миллатларнинг моллари биз учун ҳалол», дер эдилар.) Улар билиб туриб Аллоҳ ҳақида ёлғон сўзларни сўзлайдилар.