هُوَ

ٱلَّذِيٓ

أَنزَلَ

عَلَيۡكَ

ٱلۡكِتَٰبَ

مِنۡهُ

ءَايَٰتٞ

مُّحۡكَمَٰتٌ

هُنَّ

أُمُّ

ٱلۡكِتَٰبِ

وَأُخَرُ

مُتَشَٰبِهَٰتٞۖ

فَأَمَّا

ٱلَّذِينَ

فِي

قُلُوبِهِمۡ

زَيۡغٞ

فَيَتَّبِعُونَ

مَا

تَشَٰبَهَ

مِنۡهُ

ٱبۡتِغَآءَ

ٱلۡفِتۡنَةِ

وَٱبۡتِغَآءَ

تَأۡوِيلِهِۦۖ

وَمَا

يَعۡلَمُ

تَأۡوِيلَهُۥٓ

إِلَّا

ٱللَّهُۗ

وَٱلرَّٰسِخُونَ

فِي

ٱلۡعِلۡمِ

يَقُولُونَ

ءَامَنَّا

بِهِۦ

كُلّٞ

مِّنۡ

عِندِ

رَبِّنَاۗ

وَمَا

يَذَّكَّرُ

إِلَّآ

أُوْلُواْ

ٱلۡأَلۡبَٰبِ

٧

[Эй паёмбар] Ӯст, ки китоб [-и Қуръон]-ро бар ту нозил кард. Бахше аз он оёти муҳкам [сареҳу равшан] аст, ки онҳо асоси китобанду [бахши] дигар муташобеҳот аст [ки таъвилпазиранд]; аммо касоне, ки дар дилҳояшон инҳироф аст, барои фитнаҷӯӣ [ва гумроҳ кардани мардум] ва ба хотири таъвили он [ба дилхоҳи худ], аз муташобеҳи он пайравӣ мекунанд; ҳол он ки таъвилашро [касе] ҷуз Аллоҳ таоло намедонад; ва росихони дар илм [уламои дин] мегӯянд: "Мо ба ҳамаи он [оёт, чи муҳкаму чи муташобеҳ] имон овардем; ҳама аз тарафи Парвардигори мост"; ва ҷуз хирадмандон касе панд намегирад