قُلۡ

يَٰٓأَهۡلَ

ٱلۡكِتَٰبِ

تَعَالَوۡاْ

إِلَىٰ

كَلِمَةٖ

سَوَآءِۭ

بَيۡنَنَا

وَبَيۡنَكُمۡ

أَلَّا

نَعۡبُدَ

إِلَّا

ٱللَّهَ

وَلَا

نُشۡرِكَ

بِهِۦ

شَيۡـٔٗا

وَلَا

يَتَّخِذَ

بَعۡضُنَا

بَعۡضًا

أَرۡبَابٗا

مِّن

دُونِ

ٱللَّهِۚ

فَإِن

تَوَلَّوۡاْ

فَقُولُواْ

ٱشۡهَدُواْ

بِأَنَّا

مُسۡلِمُونَ

٦٤

[Эй паёмбар] Бигӯ: "Эй аҳли китоб, ба сӯйи сухане биёед, ки миёни мо ва шумо одилона аст [ва инҳирофе аз ҳақ дар он нест]: ки ҷуз Аллоҳро напарастем ва чизеро [дар қудрату тадбир] бо Ӯ шарик насозем ва бархе аз мо бархи дигарро ба ҷой Аллоҳ таоло [ба парастиш] нагиранд". Агар онон [аз ин даъват] рӯй гардонанд, пас, [эй муъминон, ба эшон] бигӯед: "Гувоҳ бошед, ки мо таслим [-и авомири илоҳӣ] ҳастем"