قُلۡ

يَٰٓأَهۡلَ

ٱلۡكِتَٰبِ

تَعَالَوۡاْ

إِلَىٰ

كَلِمَةٖ

سَوَآءِۭ

بَيۡنَنَا

وَبَيۡنَكُمۡ

أَلَّا

نَعۡبُدَ

إِلَّا

ٱللَّهَ

وَلَا

نُشۡرِكَ

بِهِۦ

شَيۡـٔٗا

وَلَا

يَتَّخِذَ

بَعۡضُنَا

بَعۡضًا

أَرۡبَابٗا

مِّن

دُونِ

ٱللَّهِۚ

فَإِن

تَوَلَّوۡاْ

فَقُولُواْ

ٱشۡهَدُواْ

بِأَنَّا

مُسۡلِمُونَ

٦٤

(Эй Муҳаммад алайҳис-салоту вас-салом) айтинг: «Эй аҳли китоб» (яъни, яҳудий ва насронийлар), бизга ҳам, сизга ҳам баб-баробар бўлган бир сўзга келингиз — ёлғиз Аллоҳгагина ибодат қилайлик, Унга ҳеч нарсани шерик қилмайлик ва бир-бировларимизни Аллоҳдан ўзга худо қилиб олмайлик». Агар улар (яъни, аҳли китоблар) ушбу даъватдан юз ўгирсалар, у ҳолда сизлар (эй мўминлар): «Гувоҳ бўлинглар, биз мусулмонлар — ягона Аллоҳга итоат қилгувчилармиз», деб айтингиз! ¹