فَتَقَبَّلَهَا

رَبُّهَا

بِقَبُوْلٍ

حَسَنٍ

وَّاَنْۢبَتَهَا

نَبَاتًا

حَسَنًا ۙ

وَّكَفَّلَهَا

زَكَرِیَّا ؕۚ

كُلَّمَا

دَخَلَ

عَلَیْهَا

زَكَرِیَّا

الْمِحْرَابَ ۙ

وَجَدَ

عِنْدَهَا

رِزْقًا ۚ

قَالَ

یٰمَرْیَمُ

اَنّٰی

لَكِ

هٰذَا ؕ

قَالَتْ

هُوَ

مِنْ

عِنْدِ

اللّٰهِ ؕ

اِنَّ

اللّٰهَ

یَرْزُقُ

مَنْ

یَّشَآءُ

بِغَیْرِ

حِسَابٍ

۟

Пас Парвардигораш он духтарро ба некӣ аз ӯ пазируфт ва ба тарзе писандида парваришаш дод ва Закариёро ба сарпарастии ӯ вобаста кард. Ва ҳар вақт, ки Закариё ба меҳроб назди ӯ мерафт, пеши ӯ хӯрданӣ меёфт, Мегуфт: «Эй Марям, инҳо барои ту аз куҷо мерасад?» Марям мегуфт: «Аз ҷониби Худо;» зеро Ӯ ҳар касро, ки бихоҳад, беҳисоб рӯзӣ медиҳад.