فَتَقَبَّلَهَا

رَبُّهَا

بِقَبُولٍ

حَسَنٖ

وَأَنۢبَتَهَا

نَبَاتًا

حَسَنٗا

وَكَفَّلَهَا

زَكَرِيَّاۖ

كُلَّمَا

دَخَلَ

عَلَيۡهَا

زَكَرِيَّا

ٱلۡمِحۡرَابَ

وَجَدَ

عِندَهَا

رِزۡقٗاۖ

قَالَ

يَٰمَرۡيَمُ

أَنَّىٰ

لَكِ

هَٰذَاۖ

قَالَتۡ

هُوَ

مِنۡ

عِندِ

ٱللَّهِۖ

إِنَّ

ٱللَّهَ

يَرۡزُقُ

مَن

يَشَآءُ

بِغَيۡرِ

حِسَابٍ

٣٧

Бас, Парвардигори уни хуш қабул айлаб, чиройли парвариш этди ва унга Закариёни кафил қилди. Ҳар қачон Закариё унинг олдига кирганида унинг ҳузурида бир ризқни кўриб: «Эй Марям, бу нарсалар сенга қаёқдан келди?» - деб сўраганида (Марям) шундай жавоб қилди: «Булар Аллоҳ ҳузуридандир. Албатта, Аллоҳ Ўзи истаган бандасига беҳисоб ризқ берур».