فَتَقَبَّلَهَا

رَبُّهَا

بِقَبُولٍ

حَسَنٖ

وَأَنۢبَتَهَا

نَبَاتًا

حَسَنٗا

وَكَفَّلَهَا

زَكَرِيَّاۖ

كُلَّمَا

دَخَلَ

عَلَيۡهَا

زَكَرِيَّا

ٱلۡمِحۡرَابَ

وَجَدَ

عِندَهَا

رِزۡقٗاۖ

قَالَ

يَٰمَرۡيَمُ

أَنَّىٰ

لَكِ

هَٰذَاۖ

قَالَتۡ

هُوَ

مِنۡ

عِندِ

ٱللَّهِۖ

إِنَّ

ٱللَّهَ

يَرۡزُقُ

مَن

يَشَآءُ

بِغَيۡرِ

حِسَابٍ

٣٧

Бас, Парвардигори уни (Марямни) хуш қабул айлаб, чиройли парвариш этди ва унга Закариёни кафил қилди. Ҳар қачон Закариё (Марямнинг) олдига — ҳужрага кирганида унинг ҳузурида бир ризқ-насиба кўрди. У: «Эй Марям, бу нарсалар сенга қаёқдан келди?», деб сўраганида (Марям) жавоб қилди: «Булар Аллоҳ ҳузуридандир. Албатта, Аллоҳ Ўзи истаган кишиларга беҳисоб ризқ берур». ¹