اِذْ

قَالَتِ

امْرَاَتُ

عِمْرٰنَ

رَبِّ

اِنِّیْ

نَذَرْتُ

لَكَ

مَا

فِیْ

بَطْنِیْ

مُحَرَّرًا

فَتَقَبَّلْ

مِنِّیْ ۚ

اِنَّكَ

اَنْتَ

السَّمِیْعُ

الْعَلِیْمُ

۟

স্মৰণ কৰা, যেতিয়া ইমৰাণৰ স্ত্ৰীয়ে কৈছিল, ‘হে মোৰ প্ৰতিপালক! মোৰ গৰ্ভত যি আছে নিশ্চয় মই সেয়া একান্ত মনে তোমাৰ বাবে মান্নত কৰিলোঁ। সেয়ে তুমি মোৰ পৰা এইটো কবুল কৰা, নিশ্চয় তুমি সৰ্বশ্ৰোতা, সৰ্বজ্ঞ’।