رَّبَّنَآ

إِنَّنَا

سَمِعۡنَا

مُنَادِيٗا

يُنَادِي

لِلۡإِيمَٰنِ

أَنۡ

ءَامِنُواْ

بِرَبِّكُمۡ

فَـَٔامَنَّاۚ

رَبَّنَا

فَٱغۡفِرۡ

لَنَا

ذُنُوبَنَا

وَكَفِّرۡ

عَنَّا

سَيِّـَٔاتِنَا

وَتَوَفَّنَا

مَعَ

ٱلۡأَبۡرَارِ

١٩٣

“எங்கள் இறைவா! ஓர் அழைப்பாளர், உங்கள் இறைவனை நம்பிக்கை கொள்ளுங்கள் என்று நம்பிக்கையின் பக்கம் (எங்களை) அழைப்பதை நிச்சயமாக நாங்கள் செவிமடுத்தோம். ஆகவே, (உன்னையும் அவரையும்) நம்பிக்கை கொண்டோம். எங்கள் இறைவா! ஆகவே, எங்களுக்கு எங்கள் பாவங்களை மன்னிப்பாயாக! இன்னும், எங்கள் குற்றங்களை எங்களை விட்டு அகற்றிவிடுவாயாக! இன்னும், (நீ எங்களுக்கு மரணத்தை கொடுக்கும்போது) அப்ரார்* என்ற நல்லோருடன் எங்களுக்கு மரணத்தைத் தருவாயாக! (எங்களையும் அவர்களில் சேர்த்து, அவர்களுடன் எங்களை எழுப்புவாயாக!)” ¹