ٱلَّذِينَ

يَذۡكُرُونَ

ٱللَّهَ

قِيَٰمٗا

وَقُعُودٗا

وَعَلَىٰ

جُنُوبِهِمۡ

وَيَتَفَكَّرُونَ

فِي

خَلۡقِ

ٱلسَّمَٰوَٰتِ

وَٱلۡأَرۡضِ

رَبَّنَا

مَا

خَلَقۡتَ

هَٰذَا

بَٰطِلٗا

سُبۡحَٰنَكَ

فَقِنَا

عَذَابَ

ٱلنَّارِ

١٩١

Улар турганда ҳам, ўтирганда ҳам, ётганда ҳам Аллоҳни эслайдилар ҳамда осмонлар ва Ернинг яралиши ҳақида тафаккур қилиб (дейдилар): «Парвардигоро, бу (борлиқ)ни беҳуда яратганинг йўқ! Сен (беҳуда бирон иш қилиш айбидан) поксан! Ўзинг бизни жаҳаннам азобидан асрагил!