ٱلَّذِينَ

قَالُوٓاْ

إِنَّ

ٱللَّهَ

عَهِدَ

إِلَيۡنَآ

أَلَّا

نُؤۡمِنَ

لِرَسُولٍ

حَتَّىٰ

يَأۡتِيَنَا

بِقُرۡبَانٖ

تَأۡكُلُهُ

ٱلنَّارُۗ

قُلۡ

قَدۡ

جَآءَكُمۡ

رُسُلٞ

مِّن

قَبۡلِي

بِٱلۡبَيِّنَٰتِ

وَبِٱلَّذِي

قُلۡتُمۡ

فَلِمَ

قَتَلۡتُمُوهُمۡ

إِن

كُنتُمۡ

صَٰدِقِينَ

١٨٣

[Ин яҳудиён ҳамон] Касоне ҳастанд, ки гуфтанд: "Аллоҳ таоло бо мо аҳду паймон бастааст, ки ба ҳеҷ паёмбаре имон наёварем, то [фиристодае ҳамроҳи худ] бароямон қурбоние биёварад, ки оташ [-и аз соиқа бархоста] онро [ба нишонаи пазириш] бисӯзонад". [Эй паёмбар, ба онон] Бигӯ: "Ҳатман, пеш аз ман паёмбароне буданд, ки далоили ошкорро ҳамроҳи он чи гуфтед, бароятон оварданд. Агар рост мегӯед, пас, чаро ононро куштед"?