وَلَا

يَحۡسَبَنَّ

ٱلَّذِينَ

يَبۡخَلُونَ

بِمَآ

ءَاتَىٰهُمُ

ٱللَّهُ

مِن

فَضۡلِهِۦ

هُوَ

خَيۡرٗا

لَّهُمۖ

بَلۡ

هُوَ

شَرّٞ

لَّهُمۡۖ

سَيُطَوَّقُونَ

مَا

بَخِلُواْ

بِهِۦ

يَوۡمَ

ٱلۡقِيَٰمَةِۗ

وَلِلَّهِ

مِيرَٰثُ

ٱلسَّمَٰوَٰتِ

وَٱلۡأَرۡضِۗ

وَٱللَّهُ

بِمَا

تَعۡمَلُونَ

خَبِيرٞ

١٨٠

  Ба касоне, ки ба он чи Аллоҳ аз фазли хеш ба онон додааст, бухл меварзанд, гумон набаранд, ки он бухл барои онон беҳтараст, балки ба зиёни онҳост. Ва дар рӯзи қиёмат, чизе ки дар он бухл варзидаанд, сабаби азобашон мегардад ва барои Аллоҳ аст ҳамаи дороиҳои осмон ва замин. Пас нафақа кунед аз он чи ки Аллоҳ рӯзиатон дод, зеро бозгашти ҳама умур ба сӯи Аллоҳ аст ва барои рӯзи охирати худ хайрхоҳӣ кунед, ки нафъи он, рӯзи қиёмат ба шумо мерасад ва Аллоҳ ба он чи мекунед огоҳ аст. ¹