مَّا

كَانَ

ٱللَّهُ

لِيَذَرَ

ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

عَلَىٰ

مَآ

أَنتُمۡ

عَلَيۡهِ

حَتَّىٰ

يَمِيزَ

ٱلۡخَبِيثَ

مِنَ

ٱلطَّيِّبِۗ

وَمَا

كَانَ

ٱللَّهُ

لِيُطۡلِعَكُمۡ

عَلَى

ٱلۡغَيۡبِ

وَلَٰكِنَّ

ٱللَّهَ

يَجۡتَبِي

مِن

رُّسُلِهِۦ

مَن

يَشَآءُۖ

فَـَٔامِنُواْ

بِٱللَّهِ

وَرُسُلِهِۦۚ

وَإِن

تُؤۡمِنُواْ

وَتَتَّقُواْ

فَلَكُمۡ

أَجۡرٌ

عَظِيمٞ

١٧٩

Аллоҳ мӯъминонро ҳаргиз бар он чи нагузорад, ки алҳол шумо бар он ҳастед. Меозмояд ва месанҷад, то нопокро аз пок, кофирро аз мӯъмин ҷудо созад. Ва Аллоҳ бар он нест, ки шуморо аз ғайб биогоҳонад, вале баъзе аз паёмбаронашро, ки худ бихоҳад, бармегузинад. Пас ба Аллоҳ ва паёмбаронаш имон биёваред. Ва агар имон дошта бошед ва парҳезгорӣ кунед, пас бароятон подоши бузургест. ¹