ٱلَّذِينَ

قَالَ

لَهُمُ

ٱلنَّاسُ

إِنَّ

ٱلنَّاسَ

قَدۡ

جَمَعُواْ

لَكُمۡ

فَٱخۡشَوۡهُمۡ

فَزَادَهُمۡ

إِيمَٰنٗا

وَقَالُواْ

حَسۡبُنَا

ٱللَّهُ

وَنِعۡمَ

ٱلۡوَكِيلُ

١٧٣

Ularga kishilar: «Albatta, odamlar sizga qarshi kuch to`pladilar, ulardan qo`rqinglar», deganda, iymonlari ziyoda bo`ldi va: «Bizga Allohning O`zi yetarli va U qanday ham yaxshi vakil», – dedilar.¹