فَرِحِينَ

بِمَآ

ءَاتَىٰهُمُ

ٱللَّهُ

مِن

فَضۡلِهِۦ

وَيَسۡتَبۡشِرُونَ

بِٱلَّذِينَ

لَمۡ

يَلۡحَقُواْ

بِهِم

مِّنۡ

خَلۡفِهِمۡ

أَلَّا

خَوۡفٌ

عَلَيۡهِمۡ

وَلَا

هُمۡ

يَحۡزَنُونَ

١٧٠

Ба он чи Аллоҳ аз фазл ва бахшиши худ ба онҳо додааст, шодмон ҳастанд ва бо он неъматҳо чашмонашон равшан шудааст ва шодмон ва хушҳол ҳастанд, чун он неъматҳо зебо ва фаровон ва бисёр лазиз ва гуворо ҳастанд. Ва якдигарро ба расидани бародароне, ки дар паи ононанд ва ҳанӯз ба онҳо напайвастаанд башорат медиҳанд, ки онҳо ҳамон чизеро хоҳанд ёфт, ки онҳо ёфтаанд. Мужда медиҳанд, ки тарсе бар онҳо нест ва андӯҳгин намешаванд.¹