ٱلَّذِينَ

قَالُواْ

لِإِخۡوَٰنِهِمۡ

وَقَعَدُواْ

لَوۡ

أَطَاعُونَا

مَا

قُتِلُواْۗ

قُلۡ

فَٱدۡرَءُواْ

عَنۡ

أَنفُسِكُمُ

ٱلۡمَوۡتَ

إِن

كُنتُمۡ

صَٰدِقِينَ

١٦٨

  Мунофиқоне, ки аз ҷанг кардан бозистоданд ва дар бораи он бародаронашон, ки бо ҳамроҳии мусалмонон дар ҷанги Уҳуд ба мусибат гирифтор шуданд, мегуфтанд; агар ба сухани мо гӯш медоданд, кушта намешуданд, бигӯ эй Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам): «Агар ростгӯй ҳастед дар даъвоятон, маргро аз худатон дур кунед» ¹