فَبِمَا

رَحۡمَةٖ

مِّنَ

ٱللَّهِ

لِنتَ

لَهُمۡۖ

وَلَوۡ

كُنتَ

فَظًّا

غَلِيظَ

ٱلۡقَلۡبِ

لَٱنفَضُّواْ

مِنۡ

حَوۡلِكَۖ

فَٱعۡفُ

عَنۡهُمۡ

وَٱسۡتَغۡفِرۡ

لَهُمۡ

وَشَاوِرۡهُمۡ

فِي

ٱلۡأَمۡرِۖ

فَإِذَا

عَزَمۡتَ

فَتَوَكَّلۡ

عَلَى

ٱللَّهِۚ

إِنَّ

ٱللَّهَ

يُحِبُّ

ٱلۡمُتَوَكِّلِينَ

١٥٩

[Эй паёмбар] Ба [сабаби] раҳмати илоҳӣ аст, ки ту бо онон [асҳоб] нармхӯ [ва меҳрубон] шудӣ; ва агар тундхӯ ва сангдил будӣ, ҳатман, аз атрофат пароканда мешуданд; пас, аз эшон даргузар ва барояшон омурзиш бихоҳ ва дар корҳо бо онон машварат кун ва он гоҳ ки тасмим [бар анҷоми коре] гирифтӣ, бар Аллоҳ таоло таваккал кун; [чаро ки] бе тардид, Аллоҳ таоло таваккалкунандагонро дӯст медорад