فَبِمَا

رَحۡمَةٖ

مِّنَ

ٱللَّهِ

لِنتَ

لَهُمۡۖ

وَلَوۡ

كُنتَ

فَظًّا

غَلِيظَ

ٱلۡقَلۡبِ

لَٱنفَضُّواْ

مِنۡ

حَوۡلِكَۖ

فَٱعۡفُ

عَنۡهُمۡ

وَٱسۡتَغۡفِرۡ

لَهُمۡ

وَشَاوِرۡهُمۡ

فِي

ٱلۡأَمۡرِۖ

فَإِذَا

عَزَمۡتَ

فَتَوَكَّلۡ

عَلَى

ٱللَّهِۚ

إِنَّ

ٱللَّهَ

يُحِبُّ

ٱلۡمُتَوَكِّلِينَ

١٥٩

   Ба сабаби раҳмати Аллоҳ аст, ки эй Паёмбар ту бо онҳо инчунин хушхӯю меҳрубон ҳастӣ. Агар дуруштхӯву сахтдил мебудӣ, аз гирди ту пароканда мешуданд. Пас онҳоро аз он чизе ки дар ҷанги Уҳуд карданд, бубахшой ва барои онҳо аз Аллоҳ омӯрзиш бихоҳ ва дар корҳо бо онҳо машварат (маслиҳат) кун ва чун қасди коре кунӣ баъди маслиҳат, бар Аллоҳ таваккал кун, ки Аллоҳ таваккалкунандагонро дӯст дорад.¹