فَبِمَا

رَحْمَةٍ

مِّنَ

اللّٰهِ

لِنْتَ

لَهُمْ ۚ

وَلَوْ

كُنْتَ

فَظًّا

غَلِیْظَ

الْقَلْبِ

لَانْفَضُّوْا

مِنْ

حَوْلِكَ ۪

فَاعْفُ

عَنْهُمْ

وَاسْتَغْفِرْ

لَهُمْ

وَشَاوِرْهُمْ

فِی

الْاَمْرِ ۚ

فَاِذَا

عَزَمْتَ

فَتَوَكَّلْ

عَلَی

اللّٰهِ ؕ

اِنَّ

اللّٰهَ

یُحِبُّ

الْمُتَوَكِّلِیْنَ

۟

Аллоҳнинг раҳмати ила уларга мулойим бўлдинг. Агар қўпол, қалби қаттиқ бўлганингда, атрофингдан тарқаб кетар эдилар. Бас, уларни афв эт. Уларга истиғфор айт ва улар билан ишларда машварат қил. Азму қарор қилганингдан сўнг Аллоҳга таваккал қил. Албатта, Аллоҳ таваккал қилувчиларни севадир.¹