يَٰٓأَيُّهَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

لَا

تَكُونُواْ

كَٱلَّذِينَ

كَفَرُواْ

وَقَالُواْ

لِإِخۡوَٰنِهِمۡ

إِذَا

ضَرَبُواْ

فِي

ٱلۡأَرۡضِ

أَوۡ

كَانُواْ

غُزّٗى

لَّوۡ

كَانُواْ

عِندَنَا

مَا

مَاتُواْ

وَمَا

قُتِلُواْ

لِيَجۡعَلَ

ٱللَّهُ

ذَٰلِكَ

حَسۡرَةٗ

فِي

قُلُوبِهِمۡۗ

وَٱللَّهُ

يُحۡيِۦ

وَيُمِيتُۗ

وَٱللَّهُ

بِمَا

تَعۡمَلُونَ

بَصِيرٞ

١٥٦

Эй касоне, ки имон овардаед, монанди афроде набошед, ки куфр варзиданд ва дар бораи бародаронашон – ҳангоме ки [дар пайи касби рӯзӣ] ба сафар рафтанд [ва мурданд] ё дар ҷанг ширкат карданд [ва кушта шуданд] – гуфтанд: "Агар онон назди мо буданд, намемурданд ва кушта намешуданд". [Ин эътиқод дар вуҷудашон ниҳода шуд] То Аллоҳ таоло [бад-ин гуна андӯҳ ва] ҳасрате дар дилҳояшон карор диҳад; ва Аллоҳ таоло [аст, ки] зинда мекунад ва мемиронад; ва Аллоҳ таоло ба он чи мекунед, биност