يَٰٓأَيُّهَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

لَا

تَكُونُواْ

كَٱلَّذِينَ

كَفَرُواْ

وَقَالُواْ

لِإِخۡوَٰنِهِمۡ

إِذَا

ضَرَبُواْ

فِي

ٱلۡأَرۡضِ

أَوۡ

كَانُواْ

غُزّٗى

لَّوۡ

كَانُواْ

عِندَنَا

مَا

مَاتُواْ

وَمَا

قُتِلُواْ

لِيَجۡعَلَ

ٱللَّهُ

ذَٰلِكَ

حَسۡرَةٗ

فِي

قُلُوبِهِمۡۗ

وَٱللَّهُ

يُحۡيِۦ

وَيُمِيتُۗ

وَٱللَّهُ

بِمَا

تَعۡمَلُونَ

بَصِيرٞ

١٥٦

Эй касоне, ки ба Аллоҳу Расулаш имон овардаед, монанди он кофироне, ки ба Парвардигорашон боварӣ надоранд, мабошед, ки дар бораи бародарони худ, ки ба сафар барои дарёфти ризқ ё ба ҷанг рафта буданд ва фавтиданд ё кушта шуданд, мегуфтанд: «Агар назди мо монда буданд, намемурданд, ё кушта намешуданд». Аллоҳ ин гумонро чун ҳасрате дар дили онҳо ниҳод. Аммо мӯъминон ҳамоно медонанд, ки ин ҳама ба тақдири Аллоҳ аст, пас Аллоҳ дилҳояшонро ҳидоят мекунад ва мусибатҳоро барои онон сабук мекунад. Ва Аллоҳ аст, ки зинда мекунад касеро, ки барои ӯ ҳаёт муқаррар шуда бошад гарчанде мусофир ё муҷоҳид бошад ва мемиронад касеро, ки ҳаёташ ба охир расида бошад гарчанде дар хонааш бошад ва Ӯст, ки ҳамаи корҳои шуморо мебинад!¹