ثُمَّ

أَنزَلَ

عَلَيۡكُم

مِّنۢ

بَعۡدِ

ٱلۡغَمِّ

أَمَنَةٗ

نُّعَاسٗا

يَغۡشَىٰ

طَآئِفَةٗ

مِّنكُمۡۖ

وَطَآئِفَةٞ

قَدۡ

أَهَمَّتۡهُمۡ

أَنفُسُهُمۡ

يَظُنُّونَ

بِٱللَّهِ

غَيۡرَ

ٱلۡحَقِّ

ظَنَّ

ٱلۡجَٰهِلِيَّةِۖ

يَقُولُونَ

هَل

لَّنَا

مِنَ

ٱلۡأَمۡرِ

مِن

شَيۡءٖۗ

قُلۡ

إِنَّ

ٱلۡأَمۡرَ

كُلَّهُۥ

لِلَّهِۗ

يُخۡفُونَ

فِيٓ

أَنفُسِهِم

مَّا

لَا

يُبۡدُونَ

لَكَۖ

يَقُولُونَ

لَوۡ

كَانَ

لَنَا

مِنَ

ٱلۡأَمۡرِ

شَيۡءٞ

مَّا

قُتِلۡنَا

هَٰهُنَاۗ

قُل

لَّوۡ

كُنتُمۡ

فِي

بُيُوتِكُمۡ

لَبَرَزَ

ٱلَّذِينَ

كُتِبَ

عَلَيۡهِمُ

ٱلۡقَتۡلُ

إِلَىٰ

مَضَاجِعِهِمۡۖ

وَلِيَبۡتَلِيَ

ٱللَّهُ

مَا

فِي

صُدُورِكُمۡ

وَلِيُمَحِّصَ

مَا

فِي

قُلُوبِكُمۡۚ

وَٱللَّهُ

عَلِيمُۢ

بِذَاتِ

ٱلصُّدُورِ

١٥٤

So`ngra, g`amdan keyin sizdan bir toifangizni qamrab olgan mudroqni omonlik qilib tushirdi. Boshqa toifa esa, o`zi bilan ovora bo`lib, Alloh haqida nohaq, johiliyat gumonini qilib: «Bizning qo`limizda nima ish bor edi», deyishdi. Sen: «Ishning barchasi Allohdandir», deb ayt! Senga oshkor qilmagan narsalarini ichlarida maxfiy tutarlar. Ular: «Agar qo`limizda bir ish bo`lganida, bu yerda qatl qilinmas edik», derlar. Sen: «Agar uylaringizda bo`lsangiz ham, qatl bo`lish taqdirida yozilganlar o`z o`lim joylariga chiqar edilar. Bu, Alloh ko`ksingizdagi narsani sinashi va qalbingizdagini yaxshilab poklashi uchundir. Alloh ko`ksingizdagi narsani biluvchi Zotdir», deb ayt.¹